Use this link to cite:
https://hdl.handle.net/2183/45500 O suxeito poético performativo como alternativa ás lecturas biografistas e/ou sexualizantes
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Advisors
Other responsabilities
Journal Title
Bibliographic citation
Lema París, Anxela (2016). "O suxeito poético performativo como alternativa ás lecturas biografistas e/ou sexualizantes", en Herrero, Nieves; Freire, María Pilar; Agrelo, Eulalia (eds.): Novo espazo público: a emerxencia cultural. Cadernos CIPPCE sobre emerxencia cultural, 3, pp. 57- 68 ISBN 978-84-16533-85-5
Type of academic work
Academic degree
Abstract
[Resumo] Centrándonos no papel que a linguaxe desenvolve como estrutura a partir da cal ordenamos os nosos pensamentos, escribimos, achegámonos e decoficamos o mundo, reflexionaremos acerca da recepción da poesía feita por mulleres e da súa relación coa escrita. Partindo da análise do carácter politizado e ritualizado da linguaxe como aparello reprodutor da orde patriarcal, intentaremos pór a debate o feito de se realmente se superou o biografismo decimonónico ou non. Ao tempo, malia que é a partir da Modernidade que agroma un rupturismo entre suxeito e obra, o certo é que falta en todo momento unha perspectiva de xénero nos estudos literarios. A nosa hipótese é que coa proposta do suxeito poético como performance evidenciarase que, certamente, non existe unha desvinculación total entre suxeito autor e obra nos estudos teóricos literarios actuais, senón que existe aínda un biografismo inconsciente aínda que nuns parámetros diferentes aos de séculos atrás
[Resumen] Centrándonos en el papel que el lenguaje desenvuelve como estructura a partir de la cual ordenamos nuestros pensamientos, escribimos, nos acercamos y decodificamos el mundo, reflexionaremos acerca de la recepción de la poesía hecha por mujeres y su relación con la escrita. Partiendo del análisis politizado y ritualizado del lenguaje como aparato reproductor del orden patriarcal, intentaremos poner a debate el hecho de si realmente se superó el biografismo decimonónico o no. Al mismo tiempo, a pesar de que es a patir de la Modernidad que nace un rupturismo entre sujeto y obra, lo cierto es que falta en todo momento una perspectiva de género en los estudios literarios. Nuestra hipótesis es que con la propuesta del sujeto poético como performance se evidenciará que, ciertamente, no existe una desvinculación total entre sujeto autor y obra en los estudos teóricos literarios actuales, sino que existe todavía
[Abstract] Focusing on the role language plays as a structure used to arrange our thoughts, write, approach and decode the world, we will think about the reception of poetry written by women and their relationship with writing. Based on an analysis of language as a ritualised and politicised system that replicates the patriarchal order, we will try to stimulate a debate around the idea of whether we have overcome –or not– nineteenth-century biographic approaches to writing. Likewise, although the divide between the subject and her/his work materialised after Modernism, the truth is that literary studies still lack a gender perspective. Our proposal of the poetic subject as performance shall clearly show that current theoretical literary studies have not managed to completely disengage the author as subject from her written work. We will try to show how there is still an unconscious trend to explain the work of an author through biography (biografismo), but with parameters that differ from those used in previous centuries
[Resumen] Centrándonos en el papel que el lenguaje desenvuelve como estructura a partir de la cual ordenamos nuestros pensamientos, escribimos, nos acercamos y decodificamos el mundo, reflexionaremos acerca de la recepción de la poesía hecha por mujeres y su relación con la escrita. Partiendo del análisis politizado y ritualizado del lenguaje como aparato reproductor del orden patriarcal, intentaremos poner a debate el hecho de si realmente se superó el biografismo decimonónico o no. Al mismo tiempo, a pesar de que es a patir de la Modernidad que nace un rupturismo entre sujeto y obra, lo cierto es que falta en todo momento una perspectiva de género en los estudios literarios. Nuestra hipótesis es que con la propuesta del sujeto poético como performance se evidenciará que, ciertamente, no existe una desvinculación total entre sujeto autor y obra en los estudos teóricos literarios actuales, sino que existe todavía
[Abstract] Focusing on the role language plays as a structure used to arrange our thoughts, write, approach and decode the world, we will think about the reception of poetry written by women and their relationship with writing. Based on an analysis of language as a ritualised and politicised system that replicates the patriarchal order, we will try to stimulate a debate around the idea of whether we have overcome –or not– nineteenth-century biographic approaches to writing. Likewise, although the divide between the subject and her/his work materialised after Modernism, the truth is that literary studies still lack a gender perspective. Our proposal of the poetic subject as performance shall clearly show that current theoretical literary studies have not managed to completely disengage the author as subject from her written work. We will try to show how there is still an unconscious trend to explain the work of an author through biography (biografismo), but with parameters that differ from those used in previous centuries
Description
Editor version
Rights
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International






