Use this link to cite:
https://hdl.handle.net/2183/46217 Revisión bibliográfica de la eficacia del tratamiento y la prevención de fisioterapia en la dispareunia posparto
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Dosil Lourido, Claudia
Advisors
Martínez-Bustelo, Sandra
Other responsabilities
Journal Title
Bibliographic citation
Type of academic work
Academic degree
Abstract
[Resumen] Introducción: La dispareunia posparto (DSPP) consiste en el dolor genital persistente o recurrente que ocurre justo antes, durante o después de las relaciones sexuales con penetración. Sus causas son multifactoriales e incluyen factores anatómicos, hormonales, musculares y psicológicos.
Objetivo: Analizar la evidencia científica disponible sobre la eficacia del tratamiento y la prevención de fisioterapia en la DSPP.
Material y método: Se realizó una revisión bibliográfica en las bases de datos PubMed, PEDro, Cochrane, Scopus, y Cinahl. Se incluyeron artículos publicados en los últimos 10 años que evaluaran intervenciones fisioterapéuticas en mujeres con DSPP. Se analizaron nueve artículos: cinco ensayos clínicos aleatorizados, un estudio observacional retrospectivo de cohortes y tres revisiones sistemáticas. Las técnicas analizadas se clasificaron en tres grupos: entrenamiento de la musculatura del suelo pélvico (PFMT), técnicas manuales y técnicas instrumentales.
Resultados: La mayoría de los estudios revisados reportaron mejoras significativas en la reducción del dolor y en la función sexual tras la aplicación de intervenciones fisioterapéuticas. El PFMT destaca como la técnica más respaldada, mientras que técnicas manuales presentan beneficios especialmente en el tratamiento de cicatrices perineales. Las técnicas instrumentales, como conos vaginales vibratorios (VCG) o la estimulación nerviosa eléctrica transcutánea (TENS), también aportan resultados positivos, especialmente combinados con otros métodos. Los programas multimodales ofrecen los mejores resultados.
Conclusiones: La fisioterapia constituye una herramienta eficaz en el tratamiento y la prevención de la DSPP. Sin embargo, es necesaria más investigación y publicación de artículos de alta calidad metodológica sobre este tema.
[Resumo] Introdución: A DSPP consiste na dor xenital persistente ou recorrente que aparece xusto antes, durante ou despois das relacións sexuais con penetración. As súas causas son multifactoriais e inclúen factores anatómicos, hormonais, musculares e psicolóxicos. Obxectivo: Analizar a evidencia científica dispoñible sobre a eficacia do tratamento e da prevención de fisioterapia na DSPP. Material e método: Realizouse unha revisión bibliográfica nas bases de datos PubMed, PEDro, Cochrane, Scopus e Cinahl. Incluíronse artigos publicados nos últimos 10 anos que avaliasen intervencións fisioterápicas en mulleres con DSPP. Analizáronse nove artigos: cinco ensaios clínicos aleatorizados, un estudo observacional retrospectivo de cohortes e tres revisións sistemáticas. As técnicas analizadas clasificáronse en tres grupos: PFMT, técnicas manuais e técnicas instrumentais. Resultados: A maioría dos estudos revisados reportaron melloras significativas na redución da dor e na función sexual tras a aplicación de intervencións fisioterápicas. O PFMT destaca como a técnica máis avalada, mentres que as técnicas manuais presentan beneficios especialmente no tratamento de cicatrices perineais. As técnicas instrumentais, como o VCG ou o TENS, tamén achegan resultados positivos, sobre todo combinadas con outros métodos. Os programas multimodais ofrecen os mellores resultados. Conclusións: A fisioterapia constitúe unha ferramenta eficaz no tratamento e na prevención da DSPP. Non obstante, é necesaria máis investigación e publicación de artigos de alta calidade metodolóxica sobre este tema.
[Abstract] Background: Postpartum dyspareunia is defined as persistent or recurrent genital pain that occurs just before, during, or after penetrative sexual intercourse. Its causes are multifactorial and include anatomical, hormonal, muscular, and psychological factors. Objetive: To analyze the available scientific evidence on the effectiveness of physiotherapy in the treatment and prevention of postpartum dyspareunia. Methods: A literature review was carried out in the PubMed, PEDro, Cochrane, Scopus, and Cinahl databases. Articles published in the last 10 years evaluating physiotherapeutic interventions in women with postpartum dyspareunia were included. Nine articles were analyzed: five randomized clinical trials, one retrospective observational cohort study, and three systematic reviews. The techniques were classified into three groups: PFMT, manual techniques, and instrumental techniques. Outcomes: Most of the reviewed studies reported significant improvements in pain reduction and sexual function following physiotherapeutic interventions. PFMT stands out as the most supported technique, while manual techniques show particular benefits in the treatment of perineal scars. Instrumental techniques, such as VCG or TENS, also provide positive outcomes, especially when combined with other methods. Multimodal programs yield the best results. Conclusions: Physiotherapy is an effective tool for the treatment and prevention of postpartum dyspareunia. However, further research and publication of high-quality methodological studies on this topic are needed
[Resumo] Introdución: A DSPP consiste na dor xenital persistente ou recorrente que aparece xusto antes, durante ou despois das relacións sexuais con penetración. As súas causas son multifactoriais e inclúen factores anatómicos, hormonais, musculares e psicolóxicos. Obxectivo: Analizar a evidencia científica dispoñible sobre a eficacia do tratamento e da prevención de fisioterapia na DSPP. Material e método: Realizouse unha revisión bibliográfica nas bases de datos PubMed, PEDro, Cochrane, Scopus e Cinahl. Incluíronse artigos publicados nos últimos 10 anos que avaliasen intervencións fisioterápicas en mulleres con DSPP. Analizáronse nove artigos: cinco ensaios clínicos aleatorizados, un estudo observacional retrospectivo de cohortes e tres revisións sistemáticas. As técnicas analizadas clasificáronse en tres grupos: PFMT, técnicas manuais e técnicas instrumentais. Resultados: A maioría dos estudos revisados reportaron melloras significativas na redución da dor e na función sexual tras a aplicación de intervencións fisioterápicas. O PFMT destaca como a técnica máis avalada, mentres que as técnicas manuais presentan beneficios especialmente no tratamento de cicatrices perineais. As técnicas instrumentais, como o VCG ou o TENS, tamén achegan resultados positivos, sobre todo combinadas con outros métodos. Os programas multimodais ofrecen os mellores resultados. Conclusións: A fisioterapia constitúe unha ferramenta eficaz no tratamento e na prevención da DSPP. Non obstante, é necesaria máis investigación e publicación de artigos de alta calidade metodolóxica sobre este tema.
[Abstract] Background: Postpartum dyspareunia is defined as persistent or recurrent genital pain that occurs just before, during, or after penetrative sexual intercourse. Its causes are multifactorial and include anatomical, hormonal, muscular, and psychological factors. Objetive: To analyze the available scientific evidence on the effectiveness of physiotherapy in the treatment and prevention of postpartum dyspareunia. Methods: A literature review was carried out in the PubMed, PEDro, Cochrane, Scopus, and Cinahl databases. Articles published in the last 10 years evaluating physiotherapeutic interventions in women with postpartum dyspareunia were included. Nine articles were analyzed: five randomized clinical trials, one retrospective observational cohort study, and three systematic reviews. The techniques were classified into three groups: PFMT, manual techniques, and instrumental techniques. Outcomes: Most of the reviewed studies reported significant improvements in pain reduction and sexual function following physiotherapeutic interventions. PFMT stands out as the most supported technique, while manual techniques show particular benefits in the treatment of perineal scars. Instrumental techniques, such as VCG or TENS, also provide positive outcomes, especially when combined with other methods. Multimodal programs yield the best results. Conclusions: Physiotherapy is an effective tool for the treatment and prevention of postpartum dyspareunia. However, further research and publication of high-quality methodological studies on this topic are needed
Description
Editor version
Rights
Os titulares dos dereitos de autor autorizan a visualización do contido desta obra a través de Internet, así como a súa reprodución, gravación en soporte informático ou impresión para uso privado ou con fins de investigación. En ningún caso se permite o uso lucrativo deste documento. Estes dereitos afectan tanto ao resumo da obra como ao seu contido. Los titulares de los derechos de propiedad intelectual autorizan la visualización del contenido de este trabajo a través de Internet, así como su reproducción, grabación en soporte informático o impresión para su uso privado o con fines de investigación. En ningún caso se permite el uso lucrativo de este documento. Estos derechos afectan tanto al resumen del trabajo como a su contenido.

