Edificio Vello Cárcere. Rehabilitación de la antigua de la antigua cárcel de Lugo para centro cultural

Loading...
Thumbnail Image

Identifiers

Publication date

Authors

Carrasco López, Covadonga
CREUSeCARRASCO

Advisors

Other responsabilities

Journal Title

Bibliographic citation

Carrasco López, C. (2017). Edificio Vello Cárcere. Rehabilitación de la antigua de la antigua cárcel de Lugo para centro cultural. On Diseño, 376-377: 60-67.

Type of academic work

Academic degree

Abstract

[Resumen] La intención de recuperar la antigua cárcel de Lugo como espacio ciudadano, en el que las celdas se convierten en espacios transmisores del tiempo exterior y de acontecimientos ciudadanos, preside la filosofía con la que los autores han llevado a término su proyecto. La Antigua Cárcel del Partido Judicial de Lugo es un hermoso edificio, situado muy cerca de la muralla, proyectado por Nemesio Cobreros en 1878 según los criterios de mejora que introdujeron las primeras cárceles Modelo. La cárcel es un edificio concebido para una comunidad sin territorio que apenas percibe el paso del tiempo, pero que se dispone ordenada y clasificada en pequeños cuartos pues, como dice M. Foucault en su libro Vigilar y castigar: “el espacio de la disciplina es siempre, en el fondo, celular”. El proyecto parte de la idea de que el edificio debía ser el protagonista, y su espacio interior ser devuelto a la ciudad como una calle por la que caminar y reunirse, dialogar y mostrar cuestiones que, expuestas a la vez y aprovechando el orden ya construido, pueden ser cultura sin museo. Así pues la intervención trata de revelar lo que un espacio es partiendo de lo que fue, tratando con sumo cuidado las muchas miradas que se pueden hacer y se han hecho. Por eso las nuevas puertas, aún cerradas, dejan ver y atravesar los espacios, conectando unos niveles con otros. Y por eso también se abren dos nuevas entradas al patio exterior, mostrando un recinto renovado y porticado que será una nueva plaza. También se recuperan cada hierro, cada madera, de lo que fue la cárcel antigua, devolviéndole sus cubiertas. Hay elementos tan interesantes como la hermosa cercha Polonceau del espacio central o una bóveda de ladrillo que apareció en el módulo de arqueología. El cuerpo de acceso, el más reciente y transformado, se ha intervenido creando un nuevo edificio, separado de sus paredes, que es auditorio y biblioteca, y que asoma en la cubierta como cafetería. En definitiva, se utiliza el gran valor que tiene el vacío como espacio de descanso y memoria, tanto de los ejes visuales y de recorrido que atraviesan el edificio, como de los patios y recinto perimetral, concibiendo su conjunto como una infraestructura construida con una misma textura que multiplica las posibilidades de acceso, dotando de independencia no solo a cada uno de los edificios sino también a los espacios de uso colectivo principales, todos ellos con proyección exterior y vínculos con la ciudad. Finalmente, se propone una ordenación conjunta de esta parte de la ciudad, marcando la preferencia peatonal del ámbito mediante la concepción de la calle lateral como boulevard, unificando su pavimento pétreo entre los patios de la cárcel y la estación de autobuses, y tratando con tierra compactada la plaza y el jardín de la fachada principal, en la búsqueda de una actuación cuidada de limpieza de elementos, interpretando la imagen histórica del espacio de relación entre la cárcel y la puerta de la muralla y devolviendo protagonismo a los árboles como definidores espaciales.
[Abstract] The intention to recover Lugo’s former prison as a civic space, where the cells become places that transmit the outside time and civic events, guides the philosophy with which the authors carried out their project. The Former Prison of the Judicial District of Lugo is a beautiful building, located very close to the city wall, designed by Nemesio Cobreros in 1878 following the improvement criteria introduced by the first Model prisons. The prison is a building conceived for a community without territory, one that hardly perceives the passing of time, yet is arranged in an orderly and classified manner in small rooms, since, as M. Foucault states in his book Discipline and Punish: “the space of discipline is always, ultimately, cellular.” The project starts from the idea that the building must be the protagonist, and that its interior space should be returned to the city as a street in which to walk and gather, to dialogue and exhibit matters that, presented simultaneously and taking advantage of the order already built, can become culture without a museum. Thus, the intervention seeks to reveal what a space is by starting from what it once was, dealing with great care with the many perspectives that may be taken and have been taken. This is why the new doors, even when closed, allow views and passages through the spaces, connecting different levels. And this is also why two new entrances are opened to the exterior courtyard, revealing a renewed and porticoed enclosure that will become a new square. Every piece of iron and wood from the old prison is recovered, returning its roofs. There are highly interesting elements such as the beautiful Polonceau truss of the central space or a brick vault discovered in the archaeology module. The access block, the most recent and transformed, has been redesigned as a new building, separated from its original walls, functioning as an auditorium and library, and emerging on the roof as a café. Ultimately, the project utilizes the great value of emptiness as a space of rest and memory—of the visual and circulation axes that cross the building, as well as the courtyards and perimeter enclosure—conceiving the entire complex as an infrastructure built with a unified texture that multiplies access possibilities, giving independence not only to each building but also to the main collective-use spaces, all of them externally oriented and connected with the city. Finally, a joint urban layout is proposed for this part of the city, emphasizing pedestrian priority by designing the side street as a boulevard, unifying its stone paving between the prison’s courtyards and the bus station, and using compacted earth for the square and the garden of the main façade. The aim is a careful intervention that cleans visual elements, interprets the historical image of the relationship between the prison and the city-wall gate, and restores the prominence of the trees as spatial definers.
[Resumo] A intención de recuperar a antiga cárcere de Lugo como espazo cidadán, no que as celas se converten en lugares transmisores do tempo exterior e dos acontecementos cidadáns, preside a filosofía coa que os autores levaron a termo o seu proxecto. A Antiga Cárcere do Partido Xudicial de Lugo é un fermoso edificio, situado moi preto da muralla, proxectado por Nemesio Cobreros en 1878 segundo os criterios de mellora que introduciron as primeiras cárceres Modelo. A cárcere é un edificio concibido para unha comunidade sen territorio que apenas percibe o paso do tempo, pero que se organiza de maneira ordenada e clasificada en pequenos cuartos pois, como di M. Foucault no seu libro Vixiar e castigar: “o espazo da disciplina é sempre, no fondo, celular”. O proxecto parte da idea de que o edificio debía ser o protagonista, e o seu espazo interior debía ser devolto á cidade como unha rúa pola que camiñar e reunirse, dialogar e mostrar cuestións que, expostas ao mesmo tempo e aproveitando a orde xa construída, poden ser cultura sen museo. Así pois, a intervención trata de revelar o que un espazo é a partir do que foi, tratando con sumo coidado as moitas miradas que se poden facer e se teñen feito. Por iso as novas portas, aínda pechadas, deixan ver e atravesar os espazos, conectando uns niveis con outros. E por iso tamén se abren dúas novas entradas ao patio exterior, mostrando un recinto renovado e porticado que será unha nova praza. Recupérase cada ferro, cada madeira, do que foi a antiga cárcere, devolvéndolle as súas cubertas. Hai elementos tan interesantes como a fermosa cercha Polonceau do espazo central ou unha bóveda de ladrillo que apareceu no módulo de arqueoloxía. O corpo de acceso, o máis recente e transformado, interviuse creando un novo edificio, separado das súas paredes, que funciona como auditorio e biblioteca, e que asoma na cuberta como cafetería. En definitiva, utilízase o gran valor que ten o baleiro como espazo de descanso e memoria, tanto dos eixes visuais e de percorrido que atraviesan o edificio, como dos patios e o recinto perimetral, concibindo o seu conxunto como unha infraestrutura construída cunha mesma textura que multiplica as posibilidades de acceso, dotando de independencia non só a cada un dos edificios senón tamén aos espazos de uso colectivo principais, todos eles con proxección exterior e vínculos coa cidade. Finalmente, proponse unha ordenación conxunta desta parte da cidade, marcando a preferencia peonil da contorna mediante a concepción da rúa lateral como boulevard, unificando o seu pavimento pétreo entre os patios da cárcere e a estación de autobuses, e empregando terra compactada para a praza e o xardín da fachada principal, na busca dunha intervención coidada de limpeza de elementos, interpretando a imaxe histórica do espazo de relación entre a cárcere e a porta da muralla e devolvendo protagonismo ás árbores como definidores espaciais.

Description

Rights