Clima Patrimonio da Humanidade

Abstract

No 2021, a Lei do Clima portuguesa recolleu no seu Art 15, f), o obxectivo de recoñecer o Clima Estable como Patrimonio Común da Humanidade coas Nacións Unidas. Este innovador obxectivo converteu a Portugal no primeiro país do mundo en reunir evidencias científicas consolidadas, e en recoñecer que o Planeta Terra non é só un territorio de 510 millóns de km2, senón que está esencialmente dotado dun sistema funcional capaz de proporcionar un clima relativamente estable, que permite polas condicións biofísicas favorables ao florecemento das civilizacións humanas, como ocorreu nos 11.700 anos da época do Holoceno. A necesidade de distinguir o “Territorio estático” do “Sistema Funcional” foi identificada posteriormente no último informe da Comisión de Dereito Internacional (ILC) das Nacións Unidas para o período 2021-2029, que afirma: “A atmosfera e o espazo aéreo son dous diferentes. conceptos, que hai que distinguir (...) A atmosfera, como “envoltura de gases” que rodea a Terra, é dinámica e fluctuante, con gases en constante movemento, sen ter en conta os límites territoriais. O ambiente é invisible, intanxible e inseparable”, asumindo a distinción entre o “aspecto funcional” e a “institución estática e espacial sobre a que o Estado, no seu territorio, ten a soberanía total e exclusiva”. Por razoamentos análogos, deberase facer a mesma distinción entre, por unha banda, a composición bioquímica da auga do mar e a circulación global dos océanos e, por outra, os espazos marítimos baixo a soberanía ou xurisdición dos Estados. Esta distinción, entre o “sistema funcional común” e o territorio estático soberano, ten profundas implicacións na forma de loitar contra o cambio climático, garantir a preservación da biodiversidade e organizar as sociedades humanas na súa relación co planeta que habitamos e do que dependemos.