Use this link to cite:
http://hdl.handle.net/2183/17876 Los honorarios de abogados en procesos de seguridad social : un estudio comparado de los ordenamientos norteamericano, español y portugués
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
Barros, Mário Silveiro de
Other responsabilities
Universidade da Coruña. Departamento de Dereito Público Especial
Journal Title
Bibliographic citation
Type of academic work
Academic degree
Abstract
[Resumen]
La hipótesis de partida de mi trabajo
doctoral es la convicción firme de que un
litigante de seguridad social (y por antonomasia,
quien reclama prestaciones frente a la
Administración de seguridad social) presenta unas
singularidades tan grandes, frente a otro tipo de
litigantes de Derecho común, como para justificar
que los honorarios del abogado que le defiende
tengan asimismo un régimen jurídico peculiar. Esta
hipótesis de partida se encuentra apoyada en la
regulación que la legislación federal
norteamericana realiza del tema de los honorarios
de los abogados en procesos judiciales de
seguridad social. Se trata de una regulación
legal, completada por las decisiones al respecto
de la Corte Suprema de los Estados Unidos,
caracterizada por tres rasgos identificadores
esenciales. En primer lugar, el de que el típico
cliente de seguridad social de un abogado no es
ningún cliente sofisticado, de manera que en la
práctica el correspondiente contrato de prestación
de servicios profesionales viene a equivaler a un
contrato de adhesión con el abogado. En segundo
lugar, el de que la legislación sólo autoriza el
cobro de honorarios a este peculiar tipo de
clientes del abogado cuando este último vence en
el pleito (en consecuencia, un supuesto típico de
quota litis pura). En tercer lugar, el de que la
legislación sólo autoriza al abogado a cobrar en
este caso hasta el máximo de un 25 por ciento de
las prestaciones devengadas y no cobradas. Este
modelo de partida se ha tomado como referente
comparativo en mi trabajo doctoral, al efecto de
comprobar cuál es el estado de la cuestión de mi
concreto tema tanto en el ordenamiento procesal
laboral español, como en el ordenamiento
contencioso-administrativo (y eventualmente,
procesal laboral) portugués. El trabajo doctoral tiene en cuenta también la competencia o
concurrencia con los abogados, llevada a cabo por
otros profesionales del Derecho distintos, lo que
lógicamente pugna a la baja con los honorarios que
unos y otros pueden llegar a cobrar a sus clientes
de seguridad social. En los Estados Unidos este
otro tema se ha ligado a la actuación profesional
(en la vía administrativa previa al contencioso)
de los llamados «representantes de reclamantes de
prestaciones de seguridad social», mientras que,
en el caso del ordenamiento jurídico español y en
el del ordenamiento portugués, el término de
comparación se ha focalizado en la actuación de
los profesionales tradicionalmente denominados en
España «graduados sociales», y en la de los
profesionales denominados en Portugal
«solicitadores» (en realidad, «mini abogados»),
respectivamente.
[Abstract] The starting hypothesis of my dissertation is the firm thought that a social security litigant (and above all, who claims benefits in front of the social security Administration) has so remarkable features, in front of other kind of common Law litigants, as justiying that the fees of the lawyers who defends him have likewise a peculiar legal regime. This starting hypthesis is based on the ruling that the American federal legislation makes of the subject of lawyer fees in social security judicial proceedings. It is a statutory ruling completed by the corresponding decisions of the Supreme Court of the United States, which is featured by three essential identifying marks. Firstly, the one relating to that the typical social security client of a lawyer is not any sophisticated client, so that in practice the corresponding professional services hiring is equivalent to an adhesion contract with the lawyer. Secondly, the one relating to that such legislation only authorizes the earning of fees to this peculiar kind of clients by the lawyer when the latter wins the case (consequently, a typical event of straightforward quota litis). Thirdly, the one relating to that such legislation only authorizes the earning by the lawyer in this case up to a maximum of a 25 per cent of past-due benefits. This starting model is the comparative referent in my dissertation, in order to check the state of the question of my peculiar subject not only in the Spanish labor proceedings order, but also in the Portuguese administrative proceedings order (and eventually, in its labor proceedings one). My dissertation bears also in mind the concurrence with the lawyer, performed by other different legal professionals, what logically pushes down the amount of the fees that both kind of professionals can earn from their social security clients. In the United States this other subject is linked to the professional activity (in administrative proceedings previous to the judicial one) of the so-called «Social Security Benefits Claimants’ Representatives», although in the cases of the Spanish and Portuguese legal orders the comparative term is focused in the activity of the professionals traditionally called in Spain «social graduates», and the professionals called in Portugal «solicitors» (in fact, «mini lawyers»), respectively.
[Resumo] A hipótese de partida do meu traballo de doutoramento é a convicción firme de que un litigante de seguridad social (e por antonomasia, quen reclama prestacións fronte á Administración de seguridad social) presenta unhas singularidades tan grandes, fronte a outro tipo de litigantes de Dereito común, como para xustificar que os honorarios do avogado que lle defende teñan igualmente un réxime xurídico peculiar. Esta hipótese de partida atópase apoiada na regulación que a lexislación federal norteamericana realiza do tema dos honorarios dos avogados en procesos xudiciais de seguridade social. Trátase dunha regulación legal, completada polas decisións ó respecto da Corte Suprema dos Estados Unidos, caracterizada por tres trazos identificadores esenciais. En primeiro lugar, o de que o típico cliente de seguridade social dun avogado non é ningún cliente sofisticado, de xeito que na práctica o correspondente contrato de prestación de servizos profesionais ven a equivaler a un contrato de adhesión co avogado. En segundo lugar, o de que a lexislación só autoriza o cobro de honorarios a este peculiar tipo de clientes do avogado cando este último vence no pleito (en consecuencia, un suposto típico de quota litis pura). En terceiro lugar, o de que a lexislación só autoriza ó avogado a cobrar neste caso até o máximo dun 25 por cento das prestacións devengadas e non cobradas. Este modelo de partida tomouse como referente comparativo no meu traballo de doutoramento, ó efecto de comprobar cal é o estado da cuestión do meu concreto tema tanto no ordenamento procesal laboral español, como no ordenamiento contencioso-administrativo (e eventualmente, procesal laboral) portugués. O traballo de doutoramento ten en conta tamén a competencia ou concurrencia cos avogados, levada a cabo por outros profesionais do Dereito distintos, o que lóxicamente pugna á baixa cos honorarios que uns e outros poden chegar a cobrar ós seus clientes de seguridade social. Nos Estados Unidos estoutro tema ligouse á actuación profesional (na vía administrativa previa ó contencioso) dos chamados «representantes de reclamantes de prestacións de seguridade social», mentres que, no caso do ordenamento xurídico español e no do ordenamento portugués, o termo de comparación focalizouse na actuación dos profesionais tradicionalmente denominados en España «graduados sociais», e na dos profesionais denominados en Portugal «solicitadores» (en realidade, «mini avogados»), respectivamente.
[Resumo] A hipótese de partida de meu trabalho doctoral é a convicção firme de que um litigante de segurança social (e por antonomasia, quem reclama prestações em frente à Administração de segurança social) apresenta umas exclusividades tão grandes, em frente a outro tipo de litigantes de Direito comum, como para justificar que os honorarios do advogado que lhe defende tenham assim mesmo um regime jurídico peculiar. Esta hipótese de partida encontra-se apoiada na regulação que a legislação federal norte-americana realiza do tema dos honorarios dos advogados em processos judiciais de segurança social. Trata-se de uma regulação legal, completada pelas decisões ao respeito do Corte Suprema dos Estados Unidos, caracterizada por três rasgos identificadores essenciais. Em primeiro lugar, o de que o típico cliente de segurança social de um advogado não é nenhum cliente sofisticado, de maneira que na prática o correspondente contrato de prestação de serviços profissionais vem a equivaler a um contrato de adesão com o advogado. Em segundo lugar, o de que a legislação só autoriza a cobrança de honorarios a este peculiar tipo de clientes do advogado quando este último vence no pleito (em consequência, um suposto típico de quota litis pura). Em terceiro lugar, o de que a legislação só autoriza ao advogado a cobrar neste caso até o máximo de um 25 por cento das prestações adquiridas e não cobradas. Este modelo de partida tomou-se como referente comparativo em meu trabalho doctoral, ao efeito de comprovar qual é o estado da questão de meu concreto tema tanto no ordenamento processual trabalhista espanhol, como no ordenamento contencioso-administrativo (e eventualmente, processual trabalhista) português. O trabalho doctoral tem em conta também a concorrência ou participação com os advogados, levada a cabo por outros profissionais do Direito diferentes, o que logicamente pugna à baixa com os honorarios que uns e outros podem chegar a cobrar a seus clientes de segurança social. Nos Estados Unidos este outro tema uniu-se à actuação profissional (na via administrativa prévia ao contencioso) dos chamados «representantes de reclamantes de prestações de segurança social», enquanto, no caso do ordenamento jurídico espanhol e em o do ordenamento português, o termo de comparação tem-se focalizado na actuação dos profissionais tradicionalmente denominados em Espanha «graduados sociais», e na dos profissionais denominados em Portugal «solicitadores» (em realidade, «mini advogados»), respectivamente.
[Abstract] The starting hypothesis of my dissertation is the firm thought that a social security litigant (and above all, who claims benefits in front of the social security Administration) has so remarkable features, in front of other kind of common Law litigants, as justiying that the fees of the lawyers who defends him have likewise a peculiar legal regime. This starting hypthesis is based on the ruling that the American federal legislation makes of the subject of lawyer fees in social security judicial proceedings. It is a statutory ruling completed by the corresponding decisions of the Supreme Court of the United States, which is featured by three essential identifying marks. Firstly, the one relating to that the typical social security client of a lawyer is not any sophisticated client, so that in practice the corresponding professional services hiring is equivalent to an adhesion contract with the lawyer. Secondly, the one relating to that such legislation only authorizes the earning of fees to this peculiar kind of clients by the lawyer when the latter wins the case (consequently, a typical event of straightforward quota litis). Thirdly, the one relating to that such legislation only authorizes the earning by the lawyer in this case up to a maximum of a 25 per cent of past-due benefits. This starting model is the comparative referent in my dissertation, in order to check the state of the question of my peculiar subject not only in the Spanish labor proceedings order, but also in the Portuguese administrative proceedings order (and eventually, in its labor proceedings one). My dissertation bears also in mind the concurrence with the lawyer, performed by other different legal professionals, what logically pushes down the amount of the fees that both kind of professionals can earn from their social security clients. In the United States this other subject is linked to the professional activity (in administrative proceedings previous to the judicial one) of the so-called «Social Security Benefits Claimants’ Representatives», although in the cases of the Spanish and Portuguese legal orders the comparative term is focused in the activity of the professionals traditionally called in Spain «social graduates», and the professionals called in Portugal «solicitors» (in fact, «mini lawyers»), respectively.
[Resumo] A hipótese de partida do meu traballo de doutoramento é a convicción firme de que un litigante de seguridad social (e por antonomasia, quen reclama prestacións fronte á Administración de seguridad social) presenta unhas singularidades tan grandes, fronte a outro tipo de litigantes de Dereito común, como para xustificar que os honorarios do avogado que lle defende teñan igualmente un réxime xurídico peculiar. Esta hipótese de partida atópase apoiada na regulación que a lexislación federal norteamericana realiza do tema dos honorarios dos avogados en procesos xudiciais de seguridade social. Trátase dunha regulación legal, completada polas decisións ó respecto da Corte Suprema dos Estados Unidos, caracterizada por tres trazos identificadores esenciais. En primeiro lugar, o de que o típico cliente de seguridade social dun avogado non é ningún cliente sofisticado, de xeito que na práctica o correspondente contrato de prestación de servizos profesionais ven a equivaler a un contrato de adhesión co avogado. En segundo lugar, o de que a lexislación só autoriza o cobro de honorarios a este peculiar tipo de clientes do avogado cando este último vence no pleito (en consecuencia, un suposto típico de quota litis pura). En terceiro lugar, o de que a lexislación só autoriza ó avogado a cobrar neste caso até o máximo dun 25 por cento das prestacións devengadas e non cobradas. Este modelo de partida tomouse como referente comparativo no meu traballo de doutoramento, ó efecto de comprobar cal é o estado da cuestión do meu concreto tema tanto no ordenamento procesal laboral español, como no ordenamiento contencioso-administrativo (e eventualmente, procesal laboral) portugués. O traballo de doutoramento ten en conta tamén a competencia ou concurrencia cos avogados, levada a cabo por outros profesionais do Dereito distintos, o que lóxicamente pugna á baixa cos honorarios que uns e outros poden chegar a cobrar ós seus clientes de seguridade social. Nos Estados Unidos estoutro tema ligouse á actuación profesional (na vía administrativa previa ó contencioso) dos chamados «representantes de reclamantes de prestacións de seguridade social», mentres que, no caso do ordenamento xurídico español e no do ordenamento portugués, o termo de comparación focalizouse na actuación dos profesionais tradicionalmente denominados en España «graduados sociais», e na dos profesionais denominados en Portugal «solicitadores» (en realidade, «mini avogados»), respectivamente.
[Resumo] A hipótese de partida de meu trabalho doctoral é a convicção firme de que um litigante de segurança social (e por antonomasia, quem reclama prestações em frente à Administração de segurança social) apresenta umas exclusividades tão grandes, em frente a outro tipo de litigantes de Direito comum, como para justificar que os honorarios do advogado que lhe defende tenham assim mesmo um regime jurídico peculiar. Esta hipótese de partida encontra-se apoiada na regulação que a legislação federal norte-americana realiza do tema dos honorarios dos advogados em processos judiciais de segurança social. Trata-se de uma regulação legal, completada pelas decisões ao respeito do Corte Suprema dos Estados Unidos, caracterizada por três rasgos identificadores essenciais. Em primeiro lugar, o de que o típico cliente de segurança social de um advogado não é nenhum cliente sofisticado, de maneira que na prática o correspondente contrato de prestação de serviços profissionais vem a equivaler a um contrato de adesão com o advogado. Em segundo lugar, o de que a legislação só autoriza a cobrança de honorarios a este peculiar tipo de clientes do advogado quando este último vence no pleito (em consequência, um suposto típico de quota litis pura). Em terceiro lugar, o de que a legislação só autoriza ao advogado a cobrar neste caso até o máximo de um 25 por cento das prestações adquiridas e não cobradas. Este modelo de partida tomou-se como referente comparativo em meu trabalho doctoral, ao efeito de comprovar qual é o estado da questão de meu concreto tema tanto no ordenamento processual trabalhista espanhol, como no ordenamento contencioso-administrativo (e eventualmente, processual trabalhista) português. O trabalho doctoral tem em conta também a concorrência ou participação com os advogados, levada a cabo por outros profissionais do Direito diferentes, o que logicamente pugna à baixa com os honorarios que uns e outros podem chegar a cobrar a seus clientes de segurança social. Nos Estados Unidos este outro tema uniu-se à actuação profissional (na via administrativa prévia ao contencioso) dos chamados «representantes de reclamantes de prestações de segurança social», enquanto, no caso do ordenamento jurídico espanhol e em o do ordenamento português, o termo de comparação tem-se focalizado na actuação dos profissionais tradicionalmente denominados em Espanha «graduados sociais», e na dos profissionais denominados em Portugal «solicitadores» (em realidade, «mini advogados»), respectivamente.
Description
Keywords
Abogados-Honorarios profesionales-España Abogados-Honorarios profesionales-Portugal Abogados-Honorarios profesionales-América del Norte Seguridad social-Derecho-España Seguridad social-Derecho-Portugal Seguridad social-Derecho-América del Norte Gastos de justicia-España Gastos de justicia-Portugal Gastos de justicia-América del Norte
Editor version
Rights
Os titulares dos dereitos de propiedade intelectual autorizan a visualización do contido desta tese a través de Internet, así como a súa reproducción, gravación en soporte informático ou impresión para o seu uso privado e/ou con fins de estudo e de investigación. En nengún caso se permite o uso lucrativo deste documento. Estos dereitos afectan tanto ó resumo da tese como o seu contido Los titulares de los derechos de propiedad intelectual autorizan la visualización del contenido de esta tesis a través de Internet, así como su repoducción, grabación en soporte informático o impresión para su uso privado o con fines de investigación. En ningún caso se permite el uso lucrativo de este documento. Estos derechos afectan tanto al resumen de la tesis como a su contenido







