Use this link to cite:
https://hdl.handle.net/2183/46559 Derecho sucesorio
Loading...
Identifiers
Publication date
Authors
García Gens, Andrea
Advisors
Other responsabilities
Journal Title
Bibliographic citation
Type of academic work
Academic degree
Abstract
[Resumen]: Dña. Aurelia Lavandeira Gómez nace en la ciudad de A Coruña en el año 1931 y a sus dieciocho años decide mudarse a Madrid; allí dedica décadas a ejercer su profesión de costurera, conoce a su marido y cría a su hija Manuela. Después de la pérdida de su marido, Dña. Aurelia decide otorgar un testamento abierto notarial en el año 2010 e instituir heredera de todos sus bienes a su única hija Manuela.
Con el paso del tiempo, Dña Aurelia padece molestias agudas en las manos derivadas de su profesión, que terminan por extenderse hasta sus extremidades inferiores. Consciente de las dificultades que suponía vivir con tales problemas físicos, decide regresar a su ciudad natal, donde todavía vivían el resto de su familia, excepto su hija Manuela, que su trabajo la obligaba a realizar numerosos viajes al extranjero.
En el año 2013 se muda al piso que había heredado de sus padres en A Coruña y es cuidada por su sobrina Ana, que se implicó “en cuerpo y alma” en los cuidados que necesitaba Dña. Aurelia. Sin embargo, aunque sus problemas físicos empeoraron y no podía desplazarse sin ayuda, Dña. Aurelia se negaba a utilizar una silla de ruedas, ocasionando una fuerte discusión que provocó que Ana decidiera irse de casa.
Después de tener lugar tal discusión, su familia le aconsejó internarse en la residencia “La Mañana”. Dña. Aurelia decidió seguir el consejo de su familia y en el año 2014 se internó en la residencia. Durante el tiempo que estuvo internada consolidó una gran amistad con su directora Estefanía.
Dña. Aurelia decide abandonar la residencia y regresar a su piso de A Coruña en el año 2016. Con motivo de sus padecimientos físicos, contrata a María Antonia –“Toñi”- y a Raquel para que le presten los cuidados que necesita y se ocupen del hogar.
En el año 2019, Dña. Aurelia redactó “de mano propia” este escrito, que tiene al pie la firma con el nombre de “Aurelia” y el apellido “Lavandeira”:
“Dejo a mi única hija Manuela lo que por legítima le corresponda según el Derecho Civil común, aplicable por ser esta mi vecindad civil, e instituyo herederas de mis bienes por partes iguales a Estefanía López Sánchez, directora de la residencia La Mañana; a Toñi y a Raquel Méndez Suárez. Asimismo, lego las participaciones de la empresa Eléctricas S.L. a mi sobrina Ana, así como un apartamento situado en Florencia. A Coruña en la festividad de la Asunción”.
En el año 2024, Dña. Aurelia fallece a los 93 años en su piso de A Coruña y su familia encuentra el anterior escrito. Finalizado un largo proceso judicial, las instituidas herederas pretenden reconocer y dar fuerza ejecutiva a la sentencia española en Italia. El tribunal italiano revisa la sentencia española y considera que no procede su ejecución porque la calificación de “legítimas herederas” del tribunal español no se ajusta al derecho italiano.
El presente trabajo tiene por objeto llevar a cabo un análisis jurídico sobre el anterior supuesto de hecho y pretende dar solución a los siguientes problemas planteados: el primer epígrafe determina la vecindad civil y la normativa aplicable a la sucesión mortis causa de Dña. Aurelia; el segundo epígrafe analiza la validez formal y material del título de la sucesión y la posible de indignidad de una de las llamadas a suceder; el tercer epígrafe desarrolla el procedimiento de protocolización a realizar una vez que es encontrado el testamento de la causante; el cuarto epígrafe determina el título de las llamadas a suceder y su correspondiente cuota; por último, el quinto epígrafe analiza la intervención del tribunal italiano y las opciones de las partes para recurrir su resolución y hacer valer su condición de herederas.
[Resumo]: Dna. Aurelia Lavandeira Goméz naceu na Coruña no ano 1931. Aos dezaoito anos mudouse a Madrid (1949), onde traballou como costureira durante décadas, coñeceu ao que foi o seu marido, e criou á súa única filla, Manuela. No ano 2010, tras o falecemento do seu marido, Dna. Aurelia outorgou un testamento aberto notarial no que instituía como herdeira de todos os seus bens á súa filla Manuela. Tras anos de exercicio da súa profesión, Dna. Aurelia sufría molestias agudas nas mans, que aos poucos se foron estendendo ás súas extremidades inferiores. Ante tales problemas físicos, Dna. Aurelia decidiu regresar á súa cidade de orixe, A Coruña, onde aínda habitaba a súa familia: irmáns, curmáns, sobriños etc.; coa excepción da súa filla, residente en Madrid -e quen, por razóns de traballo, realizaba numerosas viaxes ao estranxeiro-. Desta forma, Dna. Aurelia mudouse no ano 2013 ao pequeno piso que herdara dos seus pais na Coruña. Alí, era coidada pola súa sobriña Ana, que gozaba de dobre nacionalidade: española e arxentina. Os primeiros meses, a moza ocupouse da súa tía “en corpo e alma”. Mais, co tempo, as doenzas físicas de Dna. Aurelia empeoraron, e a súa mobilidade reduciuse ata o punto de que non podía desprazarse sen axuda, negándose a empregar unha cadeira de rodas. Iso causou unha importante discusión entre Dna. Aurelia e a súa sobriña, quen se marchou de casa tras tales desavinzas. Como consecuencia, a familia de Dna. Aurelia suxeriu á anciá o seu internamento na residencia “A Mañá”. Así pois, desde o ano 2014 á 2016 Dna. Aurelia permaneceu internada na residencia indicada, onde estableceu unha gran amizade coa súa directora, Estefanía. Con todo, dous anos despois do seu ingreso, Dna. Aurelia decidiu abandonar a residencia e regresar ao seu piso na Coruña. Alí contratou a María Antonia –coñecida cariñosamente como “Toñi”-, quen lle provía coidados á muller; e a Raquel, que se ocupaba da cociña e limpeza no fogar. Ambas as mulleres, Toñi e Raquel, estableceron amizade, e de cando en vez Raquel chegou a substituír a Toñi no coidado da anciá, cando a súa compañeira tiña que ausentarse por razóns persoais. Chegado o ano 2019, Dna. Aurelia redactou de man propia o seguinte escrito: “Deixo á miña única filla Manuela o que por lexítima correspóndalle segundo o Dereito Civil común, aplicable por ser esta a miña veciñanza civil, e institúo herdeiras dos meus bens por partes iguais a Estefanía López Sánchez, directora da residencia A Mañá; a Toñi e a Raquel Méndez Suárez. Así mesmo, lego as participacións da empresa Eléctricas S.L. á miña sobriña Ana, así como un apartamento situado en Florencia. A Coruña na festividade da Asunción”. O escrito ten ao pé a sinatura co nome de Dna. Aurelia e o apelido Lavandeira. No ano 2024, á idade de 93 anos, Dna. Aurelia falece no seu piso da Coruña. A súa familia atopa o escrito realizado pola anciá no ano 2019. Despois dun longo proceso, as herdeiras pretenden recoñecer a sentenza española en Italia e darlle forza executiva. Ao recibir a sentenza, o tribunal italiano procede á súa revisión e considera que a cualificación que fixo o tribunal español, en canto á consideración de lexítimas herdeiras, non se axusta ao dereito italiano, polo que non procede a execución da sentenza española.
[Resumo]: Dna. Aurelia Lavandeira Goméz naceu na Coruña no ano 1931. Aos dezaoito anos mudouse a Madrid (1949), onde traballou como costureira durante décadas, coñeceu ao que foi o seu marido, e criou á súa única filla, Manuela. No ano 2010, tras o falecemento do seu marido, Dna. Aurelia outorgou un testamento aberto notarial no que instituía como herdeira de todos os seus bens á súa filla Manuela. Tras anos de exercicio da súa profesión, Dna. Aurelia sufría molestias agudas nas mans, que aos poucos se foron estendendo ás súas extremidades inferiores. Ante tales problemas físicos, Dna. Aurelia decidiu regresar á súa cidade de orixe, A Coruña, onde aínda habitaba a súa familia: irmáns, curmáns, sobriños etc.; coa excepción da súa filla, residente en Madrid -e quen, por razóns de traballo, realizaba numerosas viaxes ao estranxeiro-. Desta forma, Dna. Aurelia mudouse no ano 2013 ao pequeno piso que herdara dos seus pais na Coruña. Alí, era coidada pola súa sobriña Ana, que gozaba de dobre nacionalidade: española e arxentina. Os primeiros meses, a moza ocupouse da súa tía “en corpo e alma”. Mais, co tempo, as doenzas físicas de Dna. Aurelia empeoraron, e a súa mobilidade reduciuse ata o punto de que non podía desprazarse sen axuda, negándose a empregar unha cadeira de rodas. Iso causou unha importante discusión entre Dna. Aurelia e a súa sobriña, quen se marchou de casa tras tales desavinzas. Como consecuencia, a familia de Dna. Aurelia suxeriu á anciá o seu internamento na residencia “A Mañá”. Así pois, desde o ano 2014 á 2016 Dna. Aurelia permaneceu internada na residencia indicada, onde estableceu unha gran amizade coa súa directora, Estefanía. Con todo, dous anos despois do seu ingreso, Dna. Aurelia decidiu abandonar a residencia e regresar ao seu piso na Coruña. Alí contratou a María Antonia –coñecida cariñosamente como “Toñi”-, quen lle provía coidados á muller; e a Raquel, que se ocupaba da cociña e limpeza no fogar. Ambas as mulleres, Toñi e Raquel, estableceron amizade, e de cando en vez Raquel chegou a substituír a Toñi no coidado da anciá, cando a súa compañeira tiña que ausentarse por razóns persoais. Chegado o ano 2019, Dna. Aurelia redactou de man propia o seguinte escrito: “Deixo á miña única filla Manuela o que por lexítima correspóndalle segundo o Dereito Civil común, aplicable por ser esta a miña veciñanza civil, e institúo herdeiras dos meus bens por partes iguais a Estefanía López Sánchez, directora da residencia A Mañá; a Toñi e a Raquel Méndez Suárez. Así mesmo, lego as participacións da empresa Eléctricas S.L. á miña sobriña Ana, así como un apartamento situado en Florencia. A Coruña na festividade da Asunción”. O escrito ten ao pé a sinatura co nome de Dna. Aurelia e o apelido Lavandeira. No ano 2024, á idade de 93 anos, Dna. Aurelia falece no seu piso da Coruña. A súa familia atopa o escrito realizado pola anciá no ano 2019. Despois dun longo proceso, as herdeiras pretenden recoñecer a sentenza española en Italia e darlle forza executiva. Ao recibir a sentenza, o tribunal italiano procede á súa revisión e considera que a cualificación que fixo o tribunal español, en canto á consideración de lexítimas herdeiras, non se axusta ao dereito italiano, polo que non procede a execución da sentenza española.
Description
Editor version
Rights
Os titulares dos dereitos de autor autorizan a visualización do contido desta obra a través de Internet, así como a súa reprodución, gravación en soporte informático ou impresión para uso privado ou con fins de investigación. En ningún caso se permite o uso lucrativo deste documento. Estes dereitos afectan tanto ao resumo da obra como ao seu contido. Los titulares de los derechos de propiedad intelectual autorizan la visualización del contenido de este trabajo a través de Internet, así como su reproducción, grabación en soporte informático o impresión para su uso privado o con fines de investigación. En ningún caso se permite el uso lucrativo de este documento. Estos derechos afectan tanto al resumen del trabajo como a su contenido.






